Μπορεί εσύ να του δείχνεις με κάρτες τις καταλήξεις των ρημάτων σε -αίνω...
...και εκεί κάπου το ρήμα πεθαίνω
Πόση σιωπή μέσα σε μια κάταληξη μπορεί να χωρέσει...
Μεγαλώνουμε από μικρά με τον φόβο του θανάτου...Με ρώτησε ένα κοριτσάκι: "Κυρία, γιατί οι μεγάλοι άνθρωποι πεθαίνουν;" Και η άλλη μαθήτρια απέναντι πριν προλάβω να δω τί και πώς θα απαντήσω,προλαβαίνει και λέει το εξής:"Είναι σαν το μήλο.Όταν σαπίζει ,βγαίνει το σκουλήκι!"
Μετά θυμάμαι να λέω ότι όλοι μας μεγαλώνουμε με τα χρόνια και ότι κάθε μέρα που περνάει και την αφήνουμε πίσω μας,είναι αυτή που μας μεγαλώνει στα χρόνια και στην υγεία μας αν δεν την προσέχουμε,μας ωριμάζει στην σκέψη,στη συμπεριφορά μας και στις σχέσεις μας με τους άλλους.
Αλήθεια συμβαίνει αυτό;!
Αν σκεφτούμε σαν τη μικρή ότι όλοι είμαστε ένα μήλο που κάποια στιγμή σαπίζει και εμφανίζεται το σκουλήκι, έχω να προσθέσω ότι το μήλο θέλω να έχει τη πιο δυνατή γεύση και τη πιο γεμάτη μυρωδιά όσο είναι ώριμο.Και όσοι έτυχαν να δοκιμάσουν λίγο ή πολύ από τη δαγκωνιά του μήλου να έχουν να λένε και να θυμούνται τα καλύτερα, όταν το σκουλήκι δεν θα έχει αφήσει μπουκιά για μπουκιά.Ένα μήλο η ζωή μας τόσο απλά, όπως το είπε το τριτάκι.
Και ο άλλος μαθητής μέρες πριν,να κάνει πρόταση στο τετράδιό του με τη λέξη σωρός(ο σωρός=όγκος από πράγματα) και να τη γράφει σορός(η σορός=ο νεκρός) και να του εξηγώ τη διαφορά στις ομόηχες αυτές λέξεις...
Και ξαναγυρίζω στα λόγια της μικρής...
"Είναι σαν το μήλο.Όταν σαπίζει ,βγαίνει το σκουλήκι!"
Όταν όμως το σκουλήκι αυτό κάνει εμφάνιση γκεστ από το πουθενά...Εκεί είναι τα δύσκολα μηλαράκι μου μυρωδάτο...
*Όλα τα λόγια μου είναι αληθινά και μάλιστα τελευταία πρόσεξα ότι στα αυτοκολλητάκια μου υπάρχουν μήλα μικρά και στην πιο πάνω σειρά μικρές πράσινες κάμπιες χαμογελαστές και όχι σκουληκάκια...Σήμερα το παρατήρησα.
Η κάμπια είναι η ελπίδα μας...
Από μικρό και από τρελό..
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι όταν κάνει εμφάνιση πριν την ώρα του.. είναι απάνθρωπο..
@Ηφαιστίωνας
ΑπάντησηΔιαγραφή“Δεν κάνει να απελπιζόμαστε ποτέ όταν χάνουμε κάτι, έναν άνθρωπο ή μια απόλαυση ή μια ευτυχία, όλα ξανάρχονται ακόμα πιο θαυμάσια. Ό,τι πρέπει να πέσει, πέφτει, ό,τι μας ανήκει παραμένει μαζί μας, γιατί όλα συντελούνται σύμφωνα με κάποιους νόμους που υπερβαίνουν την αντίληψη μας και προς τους οποίους μόνο φαινομενικά αντιφάσκουμε. Οφείλουμε να ζούμε μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό και να στοχαζόμαστε τη ζωή ολόκληρη, τα εκατομμύρια των δυνατοτήτων της, την απεραντοσύνη και το μέλλον της, ενώπιον των οποίων τίποτε δεν παρέρχεται ούτε χάνεται”.
Ο ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ
“Η σοφία του Ρίλκε”.
Τα λόγια αυτά είναι από το ιστολόγιο της φίλης
Άιναφετς.Την ευχαριστώ πολύ πολύ!!
Να είσαι καλά Ηφαιστίωνα.:)
Τώρα έχω λίγο μπερδευτεί...στο κτήμα όπου ζω έχουμε πολλές μηλιές...και τα ωραιότερα και νοστιμότερα μήλα είναι αυτά που έχουν σκουλικάκια!Γιατί δεν ραντίζω τις μηλιές και τα σκουλικάκια ξέρουν σε πια μήλα να μπουν...έτσι τα κόβω πετάω το σκουλικάκι και τρώω το μηλαράκι!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτή την διαπίστωση δεν χρειάζεται να την αναλύσεις στα παιδάκια σου...άσε τα να διατηρούν τις όμορφες εικόνες τους! :)
ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια! :)
@Στεφανία :):)
ΑπάντησηΔιαγραφήχα χα χα χα!!!!Παράδεισος ο κήπος σου ,είμαι σίγουρη!!!!
Μου αρέσει η εκδοχή αυτή και ευχαριστώ πολύ Στεφανία μου!!!!
Πολλά πολλά φιλάκια και καλό βραδάκι!!!
υγ.Πέτυχα στην ετ1 τον "παραμυθά"- καισε σκέφτηκα!!!!Δεν θυμάμαι μέρα και ώρα,ήταν τώρα τελευταία!!!!
@Στεφανία
ΑπάντησηΔιαγραφήΞέχασα να σου πω να προσέξεις και την ανάρτηση κάτω με τις προβολές ταινιών στο θέατρο Κωφών.
Φιλάκια ξανά!!!!